ضدّ خوابست به اين معنى كه باعث مىشود اصناف خستگيها و انواع خيالات را پس اگر بيدارى بحدّ افراط رسيد سبب ضعف قوّه حيوانيّه و خشكيدن اغشيه دماغ گردد و خواب زياد سبب ظهور امراض بارده و كندى قوّه نفسانيّه و سنگينى دماغست و افضل خوابها خوابيست كه بعد از انحدار طعام باشد از معده به اين معنى كه بعد از هضم طعام باشد و نفخ و قراقر در در معده نباشد و بايد راه رفت تا نفخ بر طرف شود و خواب با گرسنگى و قبل از انحدار طعام از معده زدّى است . مؤلف انوار ناصريّه راجع بخواب ذهنش به اين رفته رفته و مىنويسد بسيارى كه بخواب ديدن اهتمام دارند و در تعبير آن اجتهاد مىكنند و اين عمل صحيحى نيست زيرا خداوند متعال احدى را از غيب خود باخبر نكرده و اين تجسّس است از علم غيب و علم بغيب مختص به خود او است كه در قران شريف فرموده و لا يعلم الغيب إلّا هو ( نمىداند غيب مگر خدا ) و مقصودش در صواب نيست تعبير كردن مردمست نه بطلان خواب زيرا خواب فعليست از روح نفسانى كه نفس ناطقه و روح خدائى موكّل بر اين بدن و ارواح اين بدنست و اين غيب را جز خدا كسى نمىداند صحيح است ولى علم قيامت را هم جز خدا كسى نمىداند پس فرمايش پيغمبر اسلام را چه جواب خواهيم داد كه از قيامت خبر داده است مىگوئيم اشيائى را كه خداوند صلاح بندگانش مىداند البتّه خبر داده و مىدهند چنانچه در اين آيه است قل ان ادرى اقريب ما توعدون ام يجعل له ربّى امدا عالم الغيب فلا يظهر على غيبه احدا إلّا من ارتضى من رسول يعنى بگو اى محمد نمىدانم آيا نزديك است وقت آنچه وعده كرده مىشويد شما بان از عذاب يا قرار مىدهد از براى آن وقت خداى من مهلتى آن خدا داننده غيب است پس خبردار نمىكند بر غيب احدى را مگر آن را كه پسنديده از رسول و اين آيهء شريفه مىرساند كه خداوند كسى را كه بخواهد از غيب خود باخبر مىسازد همچنانكه از غيب خود مطلّع ساخته است پيغمبران و اوصياء آنها را .